AY İÇİN KÜÇÜK ŞEYLER

Nedendir unuttuğum
bu yürek sızısını
sessiz ovada?

Bir kapı gıcırtısı gibi
giriyorum kağıda.

***

Biz uykudayken
ay da yürür
bir bulut çarşafa dolanır
uyanırız kitaplara.

***

Bu yaz gününde
kuşlardan başka
sözcükler uçuşuyor
bahçede.

***

Sis bastı yine
yoksun
arılar bir de.

***

Yaz güneşi vuruyor
iğnelerine çamın
yüreğim siyah buz
aman!

***

Çatıların üstünde
uzakta
kaşını gözünü
çizdiğim uçurtma..

Yoruldum mu sence
ertelemekten
gergin yazıyı.

***

Yazsam uzuyor ay
sustukça eskiyen
dil
kanıyor da kanıyor.

***

Karakargalar gibi kağıtta
yersiz yurtsuz
harflerle
kurulur şiir.

***

Döküyor yaprağını yazı,
gitmek istercesine kendini
yol.

***

Şu, burnumu yalayıp geçen
kurumuş ot kokusu
oysa suyun diliyle anlatıyorum
seni ikimize.

***

Çınlıyor söz ve yazı
yankısı dondurulmuş an'ın
sönerken yıldızı
akşamın.

***

Bana sunduğun çiçekler
kitapla benim aramda duruyor
yazsam
her yan menekşe.

***

Ne kadar da
sustun yazböceği
unutmadım sesini.

***

Sabah ayazında
geçtim dil ırmağını
köprüde gölgem.

***

Sonbaharın unuttuğu
tek yaprak da soluyor
iki sözük arasında.

***


Kendimi kapattığım odada
uzuyor gölgem
bana doğru; ıslak.

Buradan bakınca
yürüyor ve devriliyordu 
dağ
yazıyormuşum meğer.

***

Eğilip alıyorum
düşen yaprağını takvimin
bir baykuş ötüyor uzakta
kitapta.

Turgay Kantürk